منوی سایت

زخم پای دیابتی

زخم پای دیابتی یک عارضه جدی دیابت است که وضعیت بیمار را بدتر می کند در عین حال که دارای تأثیرات اقتصادی قابل توجهی نیز هست.  هدف از بررسی این مقاله ، خلاصه نمودن دلایل و مکانیسم های بیماری زای منتهی به زخم پای دیابتی ، و تمرکز بر مدیریت این مسئله مهم بهداشتی است.  افزایش آگاهی پزشکان و از این رو توانایی آنها در تشخیص “پای در معرض خطر” به همراه مراقبت صحیح از پا ، می تواند از زخم پای دیابتی جلوگیری کرده و در نتیجه خطر قطع عضو را کاهش دهد.

 پای دیابتی یکی از مهم ترین و مخرب ترین عوارض دیابت است و پا تحت تأثیر زخم قرار می گیرد که با نوروپاتی و یا بیماری شریانی محیطی اندام تحتانی در بیمار مبتلا به دیابت همراه است.  شیوع زخم پای دیابتی در جمعیت دیابتی ۴-۱۰٪ است.  این بیماری در بیماران مسن شایع تر است .  تخمین زده می شود که حدود ۵٪ از کل بیماران دیابتی با سابقه زخم پا وجود داشته باشد ، در حالی که خطر زندگی بیماران دیابتی که این عارضه را ایجاد می کنند ۱۵٪ است .

اکثر زخم های پا بهبود می یابد ، در حالی که ۱۰-۱۵ درصد از آنها فعال خواهند بود ، و ۵-۲۴ درصد از آنها در نهایت منجر به قطع عضو در یک دوره ۶-۱۸ ماه پس از ارزیابی اول می شود . زخم های نوروپاتی به احتمال زیاد در طی مدت ۲۰ هفته بهبود می یابند ، در حالی که زخم های عصبی و طولانی مدت به طول می انجامند و بیشتر منجر به قطع عضو می شوند.  مشخص شده است که ۴۰-۷۰٪ از کل قطع عضوهای غیرتروفیک در اندام تحتانی در بیماران مبتلا به دیابت رخ می دهد .

چگونه از قطع عضو در زخم های دیابتی جلوگیری می شود؟

 

مهم ترین فاکتورهای خطر زخم پا، نوروپاتی دیابتی، بیماری شریانی محیطی و در نتیجه آسیب های ناشی از پا است.

نوروپاتی دیابتی عامل شایع تقریباً در ۹۰٪ زخم پای دیابتی است . آسیب عصبی در دیابت بر الیاف حرکتی ، حسی و خود مختار تأثیر می گذارد.  نوروپاتی حرکتی باعث ضعف عضلات ، آتروفی و ​​پارس می شود.  نوروپاتی حسی منجر به از بین رفتن احساس محافظ درد ، فشار و گرما می شود.  اختلال عملکرد اتونومی باعث گشاد شدن عروق می شود و در نتیجه ی از بین رفتن یکپارچگی پوست ، محل در معرض عفونت میکروبی قرار می گیرد.

بیماری شریانی محیطی ۲-۸ برابر در بیماران مبتلا به دیابت شایع است، از سنین پایین تر شروع می شود ، با سرعت بیشتری پیشرفت می کند و معمولاً شدیدتر از جمعیت عمومی است.  این امر معمولاً بر بخش های بین زانو و مچ پا تأثیر می گذارد.

ناهنجاری های ساختاری و ناهنجاری های ساختاری پا ، مانند کف صاف ، هالوکس والگوس ، پنجه پنجه ، نوروآرتروپاتی و چکش پا ، نقش مهمی در مسیر زخم های پای دیابتی ایفا می کند .

تشخیص و درمان

هدف اصلی در درمان زخم های پا ، به دست آوردن بهبود در اسرع وقت است.

چندین عامل اصلی در درمان مناسب زخم پای دیابتی وجود دارد:

 جلوگیری از عفونت

  • استفاده از فشار از ناحیه خارج ، به نام “خاموش کردن”
  • از بین بردن پوست و بافت مرده ، به نام “دبریدمان”
  • استفاده از دارو یا پانسمان در زخم مدیریت قند خون و سایر مشکلات بهداشتی

همه زخم ها آلوده نیستند.  با این وجود، اگر پزشک شما عفونت را تشخیص دهد ، یک برنامه درمانی از آنتی بیوتیک ها ، مراقبت از زخم و احتمالاً بستری شدن در بیمارستان ضروری خواهد بود.

 برای جلوگیری از آلوده شدن زخم، موارد زیر حائز اهمیت است:

سطح گلوکز خون را تحت کنترل سخت نگه دارید ؛ زخم را تمیز نگه دارید ؛ روزانه با استفاده از پانسمان زخم یا بانداژ زخم را پاک کنید.  و از راه رفتن پابرهنه خودداری کنید.

زخم ها اگر تحت پوشش و مرطوب نگه داشته شوند ، سریعتر بهبود می یابند و خطر عفونت کمتری دارند.  استفاده از بتادین کامل ، هیدروژن پراکسید ، گرداب ها و خیساندن توصیه نمی شود ، زیرا این روش ها می تواند منجر به عوارض بعدی شود.

کنترل دقیق قند خون در هنگام درمان زخم پای دیابتی از اهمیت ویژه ای برخوردار است.  همکاری نزدیک با پزشک یا متخصص غدد برای کنترل قند خون باعث بهبودی می شود و خطر عوارض را کاهش می دهد.

 گزینه های جراحی:

اکثر زخم های پا غیر آلوده بدون جراحی درمان می شوند.  با این وجود ، اگر این روش درمانی از بین نرود ، ممکن است مدیریت جراحی مناسب باشد.  نمونه هایی از مراقبت های جراحی برای از بین بردن فشار بر روی ناحیه آسیب دیده شامل تراشیدن یا برداشتن استخوان (ها) و اصلاح ناهنجاری های مختلفی از قبیل همبرت ، برآمدگی یا “برجستگی استخوانی” است.

زمان شفابخشی به عوامل مختلفی از جمله اندازه و محل قرارگیری زخم بستگی دارد ، فشار روی زخم از راه رفتن یا ایستادن ، تورم ، گردش خون ، سطح قند خون ، مراقبت از زخم و آنچه در زخم اعمال می شود بستگی دارد.  درمان ممکن است طی چند هفته اتفاق بیفتد یا چندین ماه طول بکشد.

چگونه از قطع عضو در زخم های دیابتی جلوگیری می شود؟

 جلوگیری

بهترین راه برای درمان زخم پای دیابتی جلوگیری از پیشرفت آن در وهله اول است.  دستورالعمل های توصیه شده شامل مراجعه به پزشک معالج به طور مرتب است.  پزشک متخصص قلب و عروق شما می تواند تشخیص دهد که آیا شما در معرض خطر ابتلا به زخم پا قرار دارید و راهکارهای پیشگیری را اجرا می کنید. پیشگیری از زخم پای دیابتی به منظور کاهش میزان عوارض بالا و مرگ و میر ، و خطر قطع عضو مهم است.  شناسایی «پای در معرض خطر» از طریق معاینه دقیق و معاینه فیزیکی پا و به دنبال آن نوروپاتی و آزمایش عروقی ضروری است.

راهکار های پیشگیری:

کاهش عوامل خطر اضافی مانند استعمال سیگار ، نوشیدن الکل ، کلسترول بالا و گلوکز خون بالا ، در پیشگیری و درمان زخم پای دیابتی اهمیت دارد.  پوشیدن کفش و جوراب مناسب باعث کاهش خطرات خواهد شد.  پزشک متخصص قلب و عروق شما می تواند در انتخاب کفش مناسب راهنمایی کند.

یادگیری چگونگی چک کردن پای خود بسیار مهم است تا بتوانید هر چه سریع تر یک مشکل بالقوه را پیدا کنید.  برای بریدگی ، کبودی ، ترک ، تاول ، قرمزی ، زخم و هر علامتی از ناهنجاری ، هر روز به خصوص بین انگشتان پای خود را بازرسی کنید.  هر بار که به یک مرکز بهداشتی و درمانی مراجعه می کنید ، کفش و جوراب خود را در بیاورید تا پاهای شما معاینه شود.

معاینه منظم پا ، آموزش بیمار ، روش های بهداشتی ساده ، تهیه کفش مناسب و معالجه سریع صدمات جزئی می تواند ۵۰٪ از بروز زخم را کاهش داده و نیاز به قطع عضو در اندام های غیرشیمیایی را از بین ببرد .

یک روش درمانی

معاینه فیزیکی پای دیابتی مبتنی بر ارزیابی پوست و سیستم های عروقی ، عصبی و اسکلتی عضلانی است.

معاینه پوستی شامل معاینه بصری در پوست پاها ، بویژه سطوح پشتی ، پلانتار ، میانی ، جانبی و خلفی و همچنین بررسی دقیق هر ناخن می باشد .

 زخم درمانی با فشار منفی

درمان زخم فشار منفی (NPWT) به عنوان یک درمان جدید برای زخم پای دیابتی به وجود آمده است.  این شامل استفاده از فشار زیر مایع متناوب یا مداوم از طریق پمپ مخصوص (بسته شدن به کمک خلاء) است که به یک پانسمان سطح کف باز انعطاف پذیر پوشانده شده از یک نوار چسب برای حفظ محیط بسته متصل می شود.  پمپ برای جمع آوری تخلیه زخم و اگزودات به یک قوطی متصل است.  داده های تجربی نشان می دهد که NPWT (فشار منفی) جریان خون را بهینه می کند ، ورم بافت را کاهش می دهد و اگزودات ، سیتوکین های پیش التهابی و باکتری ها را از ناحیه زخم خارج می کند .  این عمل باید بعد از دبریدمان انجام شود و تا تشکیل بافت گرانول سالم در سطح زخم ادامه یابد.  در حال حاضر ، NPWT برای زخم های پیچیده دیابتی کف پا نشان داده شده است .  اما ، برای بیمارانی که دارای زخم خونریزی فعال هستند ، منع مصرف دارد.

Source: www.ncbi.nlm.nih.gov, www.apma.org

درباره کلینیک درمان زخم دکتر مشتاق

کلینیک درمان زخم مشتاق با پشتوانه‌ای قوی از تجربه و تخصص همکاران و اساتید دانشگاهی در خدمت شما هموطنان عزیز می‌باشد.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *